می برند ولی هنوز باران نباریده و روح آسمان خالی از ترانه است و باغچه در انتظار هوای تازه برگ های پاییز را به

 من هدیه می کند و برای وداع با افسون طبیعت اشک هایش را به زمین می بخشد و من هم با او همراه می

 شوم.و برای رسیدن به باران ترانه مان را می سراییم و دست هایمان را به سوی تو دراز می کنیم در طلب قطره

 های عشق که خواهند بارید بر فراز سرمان و باغچه هنوز نفس می کشد اما در انتهای راه و آهسته خاموش 

می شود.

برگ های زرد تو روزهای زندگانی من اند

عاشق و خموش و در هم اند

در مسری از فراز و نشیب 

در هوای لحظه های دلفریب

ره به سوی سایه ی مرگ می برند

تو را به جای همه روزگارانی که نمی زیسته ام ٬دوست می دارم

برای خاطر عطر نان گرم

و برفی که آب می شود

و برای خاطر نخستین گناه

تو را به خاطر دوست داشتن ٬دوست می دارم

تو را به جای همه کسانی که دوست نمی دارم ٬ دوست می دارم...

                                                                                               «پل الووارد»